به بهانه‌ي ممانعت ماموران امنيتي از برگزاري مراسم سال‌گرد تاسيس نهضت آزادي ايران

مهدی معتمدی مهر

« هراس من باري

همه از مردن در سرزميني است

كه مزد ِِ گوركن

از آزادي ِ آدمي، افزون باشد »    ( احمد شاملو )

روان‌شناسان خانواده بر اين باورند كه پدر و يا همسري كه نسبت به اعضاي خانواده‌ي خود، خشونت مي‌ورزد، در واقع به زبان بي‌زباني دارد نمايشي از فقدان قدرت و ضعف مادي و رواني خود را عرضه مي‌كند....

روزي كه مهندس بازرگان در رده رهبران انقلاب خود را براي حكومت بعد از شاه آماده مي كرد. آيت الله طالقاني به مامن وملجا انقلابيون تبديل شده بود.دكتر يزدي براي تامين امنيت هواپيماي حامل ايت الله بيش از يكصد خبرنگار  را با خود به تهران اورد،مصطفي چمران به جبهه هاي غرب وجنوب رفت تا از ميهن دفاع كند فكر نمي كردند كه روزي فرا برسد كه در ايران پس از شاه به گروهي از شهروندان بر سر مزار ايت الله طالقاني اجازه فاتحه خواني داده نشود.كسي به خواب هم نمي ديد كه برخورد تخقير آميز با شهروندان مسلمان در زير لواي عدالت خواهي ومهرورزي به رويه اي اعتراض ناپذير تبديل شود.اما حالا با گذشت 30 سال از انقلاب جوانكي كه معلوم نيست كجا دوره ديده وچگونه شستشوي مغزي داده شده است به رهبران دانشجويي وملي انقلاب بي محابا توهين مي كند.هل شان مي دهد،آنها را منافق صفت توصيف مي كند و با كمال نا آگاهي از آنها مي پرسد در اين 50 سال كجا بوده اند؟

روزي كه محمود احمدي نژاد به قدرت رسيد در روز 22 بهمن سال 85 خبرنگار صدا وسيما از رييس جمهور مهرورز پرسيد كه روز 22 بهمن 57 كجا بوديد،رييس جمهور در كمال خونسردي گفت در خيابان بودم.اما در همان روز كه محمود احمدي نژاد در خيابنها جولان مي داد. مهدي بازرگان با حكم ايت الله خميني نخست وزير دولت موقت انقلاب شده بود. هاشم صباغيان وزير كشور،محمد توسلي شهردار تهران و....

آن مامور خردسال كاش از مسئولين خود مي پرسيد اين گروه منافق صفت!!باني وبنيانگذار همان نظامي هستند كه ماه به ماه حقوقش را دريافت مي كنند.

ظلم شاخ ودم ندارد. نا آگاهي دارد. همين وبس........

امیر حسین کاظمی

در ايامی که اوضاع و احوال آشفته‌ای بر ایران حاکم بود و هر روز كودتا يا شورش يا تلاطمی در دريای سهمگين سياست ایران پيش می‌‌‌آمد و خبر تاسیس حزب و انجمن برای اغراض شخصی زودگذر چون وكيل و رئيس شدن تازگی نداشت و جو حاکم این جمعیت ها غرضهای خصوصي، جاه طلبی ها، جاروجنجال ها، دسته بنديها و بی ثباتی و بی انضباطی حكمفرمايی می کرد و خاطرات تلخی در اذهان بيادگار گذارده بود نوزادی با تأسي به آيه شريفه‌ي « ان الله لا يغير ما بقوم حتي يغيروا ما بانفسهم » و « به حكم مبادي عاليه دين مبين اسلام و اعلاميه جهاني حقوق بشر و به منظور صيانت از حقوق ملت، لزوم آزادي تشكيل اجتماعات ملي و تامين واقعي عدالت اجتماعي و لزوم تحقق حاكميت ملي و بالاخره نظر به اين حق مسلم كه پيشرفت هيچ نهضتي و بقاي هيچ قومي بدون فعاليت و فداكاري و تقواي فردي و اجتماعي امكان‌پذير نيست » ، در بيست و هفتم ارديبهشت سال هزار و سيصد و چهل خورشيدي در منزل شخصي آقاي صادق فيروز آبادي بر مبنا و ماهيت اسلامي، ايراني و مصدقي اعلام موجوديت كرده وپا به عرصه دنيا می‌‌‌گذارد .....

انتخابات مجلس هشتم در حالي برگزار شد كه حزب پادگاني حاكم بر دولت، هماهنگ با شوراي نگهبان و با توسل به شيوه‌هاي رايج نظام‌هاي اقتدارگرا، بي‌پروا به تصفيه‌ي بخش بزرگي از فعالان سياسي و پيشگيري عملي از حضور و مشاركت اكثريت مردم در سرنوشت سياسي‌شان پرداخت. آمارها و گزارش‌هاي منتشر شده‌ پس از انتخابات از كاهش چشم‌گير ميزان حضور مردم در پاي صندوق‌هاي راي گواهي مي‌دهند، به گونه‌اي كه در شهرهاي بزرگ مانند تهران، شيراز، مشهد و تبريز در مرحله‌ي نخست، در حدود 30 درصد واجدان شرايط در حوزه‌هاي رأي‌گيري حضور يافتند و در مرحله‌ي دوم، ميانگين مشاركت مردم به زير 15درصد سقوط كرد. از سوي ديگر، تاييد شتاب‌زده‌ي انتخابات از سوي شوراي نگهبان به ويژه در شهر تهران و عدم پذيرش درخواست قانوني برخي داوطلبان براي بازشماري صندوق‌ها از جمله عمل‌كرد شبهه‌برانگيز و هماهنگ مسوولان اجرايي و نظارتي اين انتخابات بوده است كه سلامت انتخابات مجلس هشتم را بي‌هيچ شايبه‌اي بيش از سایر انتخابات گذشته مورد ترديد جدي قرار مي‌دهد.

علی اکرمی

به نظر مي رسد براي تمام كساني كه انتخابات برايشان فوق العاده مهم به نظر مي رسيد نتايج آن مشخص شده است هرچند شايد همچنان تلاشهايي براي مهم و تاثيرگذار دانستن شركت در مرحله دوم انتخابات هم صورت پذيرد.

نگارنده از مدتها پيش و در جلسات مختلف با دوستان اصلاح طلب ياداوري كرده بود كه نتايج انتخابات نه تنها در 200 حوزه مورد ادعاي اصلاح طلبان بلكه در 290 حوزه انتخابيه مشخص و برنامه ريزي شده است اما در اين برنامه ريزي براي اصلاح طلباني كه مطمئنا مي توانند ، چهار سال آينده حضورشان در مجلس هم مانند چهار سال گذشته بدون حتي يك انتقاد جدي ادامه دهند  كرسي هايي در نظر گرفته شده است.

تخصيص حدود 40 كرسي به اين گروه كه علاقه دارم آنها را "اصلاح طلبان يواش" بنامم نيز در فرآيند يك انتخابات مهندسي شده كاملا توجيه پذير و  قابل پيش بيني بود.

اين تعداد كرسي باعث مي شود كه در عين اينكه لوايح دولت فخيمه و نظرات حكومت با اكثريت قاطع بالاتر از دو سوم به تصويب برسد ولي هميشه چند نماينده هم براي صحبت كردن از  تريبون به عنوان مخالف حضور داشته باشند تا مبادا شائبه فرمايشي بودن مجلس در اذهان منافقان و معاندان و براندازان خطور نمايد.

سرکار سناتور هیلاری کلینتون

کاندیدای ریاست جمهوری آمریکا

عالیجناب

در یکی از سخنرانی های انتخاباتی اخیر خود، همآ هنگ با سیاست های آقای بوش، اظهار داشته اید که اگر ایران به اسراییل حمله کند و شما رییس جمهورانتخاب شده باشید، ایران را نابود خواهید کرد. پرسش من به عنوان یک ایرانی از شما این است اگر شما رییس جمهور بشوید و اسراییل به ایران حمله کند موضع شما چه خواهد بود.

من با سیاست های خارجی رییس جمهور ایران، آقای احمدی نژاد موافق نیستم. اما در حالیکه توانایی ایران در حمله به اسراییل مورد تردید است، در مورد توانایی های نظامی اسراییل در سلاح های عادی و غیر عادی هیچ شک و تردیدی وجود ندارد.

با احترام

ابراهیم یزدی

دبیر کل نهضت آزادی ایران

وزیر امور خارجه اسبق، جمهوری اسلامی ایران

 دیدار با سعید حجاریان، برای کسانی که سیاسی هم نیستند، هیجان انگیز خواهد بود... هرکسی دوست دارد بداند که در اندیشه‌های این مرد چه می‌گذشت که انسان هایی گمان کردند برای بقاء اقتدارشان باید او را از میان بردارند... اما به طور خاص برای ما که دغدغه آینده سیاسی ایران را داریم، دیدار با حجاریان اهمیت ویژه دارد؛ آیا حجاریان که زمانی مغز متفکر اصلاحات خوانده می‌شد، راهی برای برون رفت از این بحران همه جانبه و بن بست فراگیر در چنته دارد یا خیر...

این دیدار در عصر یکشنبه 15 اردیبهشت ماه 1387 محقق شد؛ حجاریان با صدایی بریده بریده و کلماتی که به سختی اداء می‌کرد و گام هایی که به دشواری بر زمین می‌نهاد، در جمع ما حاضر شد. اولین سوال ما از او درباره . . . . .

روز جهانی کارگر در سراسر دنیا با مراسم مختلف مانند راهپیمایی و سخنرانی برگزار شد، اما در ایران این  مراسم بصورت سراسری و هماهنگ تشکیل نشد. تمامی تجمعات بسیار پراکنده بود، این نابسامانی، تفاوت عمده ی این روز با مراسم سالهای گذشته بود. دلایل مختلفی برای این امر می توان برشمرد. از جمله:

1 -  میان وزارت کار و تشکلهای کارگری در مورد برگزاری این روز اختلاف نظر وجود داشت  ، یازدهم یا دوازدهم اردیبهشت مورد بحث بود. وزارت کار روز یازدهم را روز کارگر اعلام کرد و تشکلهای کارگری دوازدهم را روز کارگر می دانستند و این قضیه کارگران را بلاتکلیف کرده بود. اول می، روز جهانی کارگر مصادف با دوازدهم اردیبهشت است.

2 – با وجودی که وزارت کار دولت نهم، روز یازدهم را روز کارگر اعلام کرده بود،  بخشنامه ای به برخی از کارخانه ها ابلاغ شد که " روز دوازدهم بدلیل روز جهانی کارگر برای واحدهای کاری تعطیل است"!

3 – برغم تلاشهای گسترده برای اخذ مجوز رسمی برای برگزاری راهپیمایی روز کارگر این امر میسر نشد چرا که وضع بد شغلی و معیشتی جامعه کارگری به آستانه قرمزی رسیده  است و این امر احتمال واکنش تند کارگران در این روز بسیار بالا می برد.

4- قراردادهای موقت، ورشکستگی تعدادی از کارخانه ها و اخراج گسترده کارگران، به آنها این ترس را القا می کرد که هیچ حرفی از حقوق اولیه خود نزنند و دفاع از حقوق خود را به اتحادیه ها و سندیکاهای کارگری بسپارند.

5 –افزایش نگاه امنیتی به هرگونه تحرک جامعه کارگری و حذف و سرکوب اکثر تشکیلات کارگری چه در قالب شوراهای اسلامی کار و چه سندیکاهای مستقل کارگری( مانند سندیکای مستقل اتوبوسرانان که توسط مقامات دولتی غیر قانونی اعلام شد!) که از پیش شکل گرفته بود از دیگر عوامل این نابسامانی بود.

6- برای پیش گیری از هر گونه گردهمایی، مقامات امنیتی به فعالان کارگری و خانواده های آنان از پیش هشدار داده بودند. حتی رسانه های امور کارگری هم در امان نماندند، نشریه  "راه آینده"چند روز مانده یه اول می (روز جهانی کارگر) با شکایت وزرات ارشاد چاپ آخرین شماره خود را متوقف کرد! قرار بود در این شماره ویژه نامه ی حقوق کارگران و حقوق بگیران درج شود.

مجتبی خندان

علی مهرداد

قاعدتاٌ روابط زندانی و زندانبان نه مهرآمیز است و نه عاطفی و زندانی حتی بعد از اتمام دوران محکومیتش احساس خوشایندی نسبت به زندان و زندانبان ندارد ( فارغ از مواضع و اعتقادات هریک از آنها ) و عجیب آنکه روز گذشته در جلسه ای حضور داشتم که زندانی از زندانبان می گفت و از خوبی هایش .... و عجیبتر آنکه مبتکر برگزاری مراسم خود در زندان است....!

انجمن دفاع از حقوق زندانیان که چند سالیست به همت عماد الدین باقی و جمعی از دوستان و همفکرانش تشکیل شده در رورز 29 فروردین در حالی اولین دوره تقدیر از زندانبان شایسته را برگزار نمود که موسس  و رئیس انجمن روز 27 فروردین با اتمام دوره مرخصی به زندان اوین برگشته بود.هر چند که مدعوین استقبال چندانی از برگزاری این مراسم نکرده بودند ولی نفس تقدیر از فردی که در موقعیت شغلی نامناسب هم بتواند رفتار انسانی داشته باشد  بسیار پسندیده است .

 مرحوم رضا دوست محمدی در سال1344  به دنیا آمد. وی در سال 1362 برای دفاع از کشور به سوی جبهه ها رفت و در عملیات بدر مجروح شد.در سال 1365 مجدداٌ در ناحیه شلمچه با مواد و سموم شیمیایی مصدوم شد.از سال 66  در اداره امور زندانها به خدمت گرفته شد.وی دوران کاریش را در زندانهای جیرفت و کرمان و رفسنجان گذراند و نهایتاٌ در سال 1381 به عنوان رئیس زندان اوین منصوب شد.او به علت عوارض ناشی از مصدومیت جنگی در اسفند 1385 جان به جان آفرین تسلیم نمود.او در فضایی که به اقتضای ماهیتش آکنده از بی اعتمادی و خشونت و نفرت است بذر شفقت ٬ انسانیت و کاشت و به گفته کسانی که او را میشناختند او با رفتار خود بهترین یادگار را از خود بر جای گذاشت.

در جلسه دیروز بهمن کشاورز رئیس اتحادیه سراسری کانونهای وکلای ایران و دکتر نجفی توانا وکیل دادگستری و استاد دانشگاه شرایط حقوقی و اجتماعی زندان و زندانبان را بررسی کردند و یوسفی اشکوری از خاطرات خود و عبداله نوری از شهید دوست محمدی گفت.در حاشیه برنامه نامه عماد الدین باقی و پیام مهندس طبرزدی از اوین هم قرائت گردید.