من که آن روز ها نبودم . اما بسیار شنیده ام و خوانده ام که بعد از فتح خرمشهر تا حدود شش یا هفت ماه هیچ درگیری و جنگی بین ایران و عراق نبوده است . قبل از این چند ماه و البته بیشتر در این مدت کشور های عربی و سازمان ملل به مراتب خواستار توقف جنگ بین دو این کشور شیعه ی همسایه می شدند .
.jpg)
گویا سعودی ها پیشنهاد پرداخت غرامت برای بازسازی خرابی های ایران را به حاکمیت وقت می دهند . صدام هم قبول می کند که جنگ خاتمه یافته است. اما چه می شود که بعد از این افتراق چند ماهه از جنگ، دوباره جنگ شروع می شود و این بار ایران حمله می کند[1] و در اولین عملیات بعد از فتح خرمشهر–عملیات رمضان–بد ترین شکست ها را می خورند و بیشترین غنایم را آن جا می دهند و بعد از شش سال درگیری و دوباره جنگ ، مجبور به قبول قطعنامه می شوند .
نه صدام کشته شد ، نه بغداد گرفته شد ، نه از راه کربلا به قدس رفتیم و نه آن قدر جنگیدیم تا کل فتنه ها را از عالم بزداییم. – نامه ای که سال قبل هاشمی رفسنجانی از محسن رضایی منتظر کرد- ایران ماند و کلی بدهی و بسیاری خرابی های برجای مانده از هشت سال جنگ و انبوهی از مردمان بی خانمان و هزاران سرباز از این جا مانده و از آن جا رانده .
مسئولان وقت ایران – به هر دلیلی که بود و گذشت – نتوانستد از دشمن امتیاز بگیرند و هنگامی که همه درها به سوی ایران بسته شده بود و همه چیز بر علیه ایران بود و همه چیز خراب شده بود جام زهر نوشیده شد .

سفر اخیر و مهم وزیر خارجه اروپا به ایران و پیشنهاد های مکرر و رنگارنگ اروپا و گروه 5 + 1 به ایران شاید حکایت همان شش ماه تعلیق جنگ باشد که در آن برهه ایران هیچ پیشنهادی را قبول نمی کرد و خودسرانه تصمیم به ادامه ی جنگ گرفت .
این که ایران این حجم انبوهی از پیشنهاد های اغواکننده ی اروپا و بسته ها ی مشوق دار اقتصادی سیاسی غرب را پس می زند شاید نوید آن شش سال جنگ بی مورد را می دهد .
سرکشی ها و غرور بی هدف ایران بر سر مسئله انرژی هسته ای و خاصه غنی سازی اورانیوم امتیاز های بسیاری را که در این شرایط می توان از غرب برای ملت گرفت را به باد می دهد . غنی سازی اورانیومی که هنوز هیچ نیروگاهی برای استفاده از آن ها نداریم و این هزینه ی گزاف سیاسی و به خصوص اقتصادی را برای آن می دهیم !
خدا نکند که دوباره در آخرین لحظات بدون گرفتن هیچ گونه امتیازی و استفاده از هیچ مشوقی به خواسته های آنان تن دردهیم . آیا مسئولان ما مرد دقیقه نود هستند یا دقیقه نود و شش بازی را وا می دهند !؟
[1] شاید به هیمن دلیل باشد که فضای اکثر آثار هنری در مورد جنگ خاصه سینما همیشه قبل از سوم خرداد است.
